Hoi! Ik ben Dijn. Welkom!
Hieronder vind je logs over wat mij zoal bezig houdt: reizen, fotografie, handwerken, mijmeringen enz. Muziek komt ook regelmatig voorbij in de categorie: Dijn's Favo's. Leuk dat je in mijn wereld meewandelt! Misschien vind je het leuk om te reageren? Gráág! Veel leesplezier!
"Bonsoir Messieurs Dames,
Dijn is heel even in slaap op dit moment, want ze was vandaag een beetje druk. Maar ik zal ons even voorstellen: wij zijn het slaapkamercomité.
Dit is onze Voorzitter "Happy Birthday". 
Hij is de hoogste in rang, dus vandaar dat ik hem als eerste het woord geef.
"Wie? Ik?"
"Ja, jij bent toch Voorzitter."
"Ja maar..., ik zit alleen maar."
"Vooraan ja, dus ben je Voorzitter."
"O ja. Ehhh. Dijn slaapt."
"Dank u, Meneer de Voorzitter. En wanneer kwam u hier ook alweer zitten? Vooraan?"
"Sinds haar verjaardag vorig jaar. Eerst zat ik in een la, vrij lang. En ineens zat ik hier. Ze geeft me regelmatig een handje en zegt: "Goed gedaan!, Happy Birthday!" En dan kijk ik verbaasd, want ik ben helemaal niet zo vaak jarig in het jaar."
"En dit is Bodijne. U kent haar geloof ik al. Zij houdt Dijn vast 's nachts, als ze reist. Dijn reist zo vaak, dat doet ze onderhand met haar ogen dicht. 
Als Dijn te vér reist en het spannend wordt, geeft Bodijne haar een warm handje en dan trekt ze Dijn weer terug naar het bed."
"A-a-a-aangenaammm" (bibber).
"En ik ben M. Alexandre, Monsieur Alexandre voluit. 
Ik kom uit Frankrijk, maar op een dag was ik in Engeland. Ik woonde in een doos en toen hoorde ik lawaaierige voetstappen, Dijn's laarzen doen dat. Je denkt: daar komt de infanterie, maar 't was alleen maar Dijn. 
Dus ik kijk haar aan en toen keek ze naar mij en nou woon ik naast of op haar kussen.
Mijn taak: Ik let op dat mensen zachtjes doen als ze slaapt. Dus mag ik u vragen: Shhhhhhhh...
Als ze wakker wordt, zal ik zeggen dat u heel zachtjes hebt gedaan.
Un GRAND Merci de votre écoute, dank u in het bijzonder voor uw aandachtige aandacht."
"Hm?"
"Kijk es."
"Wat is er dan, High Tides?"
"We hebben bezoek."
"Ah. Vertel es."
" 't Is het vriendinnetje van popje ( http://dijn.web-log.nl/dijn/2009/11/dijns-heimelijk.html ).
Ze heeft haar gezocht en is na een lange reis uit Kirghizistan uiteindelijk bij ons gekomen.
Ze is dompteuze. Zeg es tegen haar dat ik NIET gedompteerd hoef. Ik ben al een olifant of wealth and taste, al zeg ik het zelf."
"Hallo vriendinnetje van Popje! Dat is een lange reis die je gemaakt hebt. Wat heb je een lekker warme muts op."
"Ik heb ook een belletje."
"Echt? Laat es zien?"
"Ik vlecht zelf mijn vlechtjes, dat kan ik." "Je hebt er
best veel, zeg. Daar ben je vást een tijdje mee bezig." "Ik kan het snel hoor, ik doe dat iedere ochtend."
"Ach, je bent een víngerpoppetje.
Dan ben je anders dan Popje."
"Niemand is hetzelfde, Dijn." "Da's waar. Zeg, ben je niet moe van je reis?" "Een beetje."
En als vanzelf gingen haar oogjes toen zomaar dicht.
Jaren terug liep ik ergens en viel mijn oog op iets in een donker hoekje. Wat is dat?, dacht ik, en mijn hand strekte zich al uit. 
Gelukkig beet het niet, in tegendeel: 't was koel en glad. Ik hield hem even in mijn hand, voelde hoe hij mijn lichaamstemperatuur absorbeerde 
en enige tijd later gaf de steen mij warmte terug. Want dat was het: een steen.
Ik bekeek hem eens nauwkeuriger. Waterig blauw en wat paarsachtigs. 
Er liepen raadselachtige scheurtjes diep binnenin doorheen
en ik dacht: ah, er is iets geweest wat je raakte. Langzaam liep ik naar een raam, hield hem omhoog zodat het donkere van dat hoekje daarstraks weg kon gaan en jawel, het daglicht vulde de steen meteen. Hmmm. Je absorbeert warmte en licht. Gooooood.
Alsof er binnenin een lichtje aan werd gestoken: ineens onthulde de steen hele verhaaltjes. 
Ik zag er een paleis in, diep onder water. Als ik de steen ietwat kantelde of draaide, vertoonde hij ogenblikkelijk een ander plaatje. Niet heel duidelijk, meer alsof je door planten onder water en rimpelingen heen moest kijken. En onder een lamp kleurt hij naar zijn omgeving.
Ineens verscheen er voor mijn geestesoog een beeld: ik met een klein kind op schoot. Het huilde. Om het te troosten liet ik het de steen zien, en wees het de sprookjes die erin opgesloten zaten, wachtend om verteld te worden.
Het beeld verdween even snel als het tot mij kwam. De steen ging mee. Stel je voor dat ik straks niks heb om dat kindje te troosten.
We zijn met 11 DOPpers volgens de aanmeldingen, wat leuk!, : HBBB, Lut, Miriam, Elza, Gré, Carine, Marianne D, Magda/Aurora, Lida, Ineke en Dijntje.
DOP staat voor Dijn's Onschuldig Plan en de bedoeling is om iets voor Pasen, of iets lente-achtigs te maken. We updaten vandaag 4 februari, 4 maart en 4 april 2010.
HBBB beet op 15 december jl. de spits in mijn log al af met een schitterend NIJN!
Ineke is al hard bezig aan eierwarmertjes en is gisteren even aangekomen om haar eerste te laten zien. 
Deze is met een kip en op de achterkant komt nog iets. Moet je zien: er gaan maar liefst 9 kleurtjes in! Leuk hè.
DOPpertjes zijn inmiddels te zien bij: Miriam (http://creatief-miriam.blogspot.com/ ), Marianne D (http://www.ikorniquilt.web-log.nl/), Lut ( http://lut.web-log.nl ) en Gré ( http://grebraadslee.web-log.nl/mijn_hobbyhok/ )! Kom je mee kijken?
Wat houdt nou Dijn's eigen Onschuldig Plan in? 
Nou kijk, ik wou een tweeluik maken dat er uit ziet als een oud kinderprentenboek, en ik dacht: laat ik beginnen met wat lente-achtigs en zo de seizoenen afgaan. 
Natuurlijk komen daar mijn geliefde schaapjes in voor.
En een vogeltje is ook wel aardig. De beide prentjes zijn nog niet af, dus de volgende keer zie je hoe ze geworden zijn, en wat er verder aan prentjes bijkomt. 
Een oud prentenboek vraagt om wolkjesstof, en handgeverfd garen geeft dat ietwat vervaagde wat verleden jaren teweeg kan brengen, weer.
"Alle Hèèèèns!!!", want hier komt dan eindelijk een update van de trouwe Saints aan boord van de Saints Along!, onze trotsche schuyt die de wereldzeeën bevaart.
Saint Gerrie D's update dateert al van begin januari, dus ondertussen is ze al veel verder natuurlijk. Zij schrijft: "Ik heb even het mandje links onder en wat letters erbij geborduurd. Heb mezelf toch maar eens toegesproken dat ik wat regelmatiger mijn borduurtje ter hand moet nemen, haha, maar als er zoveel moois, vooral op jouw weblog, voorbij komt, word ik verleid tot het maken van andere mooie dingen. Maar dat maakt het leven juist zo leuk: dat wij lekker kunnen genieten van naald en draden! Dus hierbij mijn update en tot een volgende haven!"
Ook Saint Ine heeft haar best gedaan de afgelopen 2 maanden: "Je ziet, ik ben nog steeds met de grote letters bezig. Ze worden wel een beetje aangepast door mij, zodat de dwarsbalkjes bij de E, F en H op gelijke hoogte zitten. Ik vind dat mooier."
De vorige maand zat Igo toevallig ook aan de Teuttafel en die 
keek vol verbazing toe 
hoe St. 
Ineke haar lap ter hand nam.
Gesprek: "Dat lijkt wel tóveren! Hoe weet je nou waar je moet steken?" 
"Nou, hier", wijst Ineke hem. "En zit je dan 
zomaar in één keer goed, in precies dat gaatje?" verwondert Igo zich. 
"Zo hóórt het wel, maar ik steek ook wel es fout hoor." "Dat laat je dan toch zeker zitten! Zo'n klein gaatje!" "Nee, dat haal ik dan uit, als ik dat merk." "Wat ben JIJ streng voor jezelf."
Gisteren was St. Ineke er weer en ze had haar ABZee meegenomen, én een stuk Indische cake die ze gemaakt had. 
"Bij de Toko de ingrediënten gehaald. Er gaat ook een beetje kokosmelk in", verklapt ze. 
"Thuis ontdekte ik dat ik die vergeten had, dus toen kon ik terug naar de stad." Nou Ineke, je cake is enak betul! (echt lekker!) én superluchtig. Peet zwaait je ook lof toe, want die heeft net een stuk op. :-)))
Okee, en dan tadaaaaaa ... de lap van Spuit 11. Die hebben ze ook aan boord, weet u. Een hoop gebruis en gebral, maar op tijd ho maar. 
Allereerst kwamen er een stel hupsmariekes bij 
en toen ze uitgehupst waren bleek dat er onderaan om en om een hartje had gemoeten 
in plaats van een stel bollen, dus nou kan ik van je o wat zijn wij heden blij aan het verbouwen. :-/
En verder presenteer ik met bescheiden knallende trots mijn N van Nou ja....
O, de hele lap tot nu toe? Zo.
Je vraagt je natuurlijk af wat zeevrouwen eten als ze buitengaats zijn en spannende Indiase havens aandoen.
Nou. Dijn's Kip Potjandori bijvoorbeeld. Tandoori duurt normaal gezien eeeeeuwen, maar die van Dijn zet je in 15-20 minuten aan tafel. Enak, loh. (=lekker, joh!).
Men neme: Rijst.
En in een ander pannetje: kipfilet in stukjes, gehakt uitje, wat vers gesneden prei, blikje manga, glas babymais
(of wat voor groenten er op dat moment maar aan boord zijn) en bumbu (= kruiden) Kip Tandoori Speciaal van Honig, da's een klein zakje met nat spul. 
Boel bakken met wat olijfolie en op het laatst de bumbu toevoegen onder goed roeren. 
Als de (gestoomde) (pandan)rijst klaar is, roer je snel wat crème fraiche of slagroom door Dijn's Kip Potjandori, niet laten koken anders gaat het schiften bij slagroom. Lekker met veldsla!
Kom, nemen we een kijkje in de kajuiten van de navolgende nijvere Saints, of misschien hebben jullie dat allang gedaan: Yok ( http://yokkobears.web-log.nl/ ), Anita ( http://creatieveanita.web-log.nl/mijn_weblog/ ), Annelies ( http://www.quiltsandsiggies.web-log.nl/ ), Betty ( http://www.prinsart.web-log.nl/ ), Monica ( http://chezmonicaetguus.web-log.nl/ ) en Noor ( http://www.creanoor.web-log.nl/ ).
Dank aan Marlies, trouwe oorlammenleverancier!, en zeer zeker niet te vergeten aan Carine en Gigi Ries(http://gigirdesigns.canalblog.com/ ) voor het patroon van onze ABZee!
(Scheepvaartfoto's met dank van Internet geleend).
(Kijk, kom je bij Dijn en leer je meteen een paar oosterse termen. 
Ik kom er dadelijk op terug: Shûsanrigo en Eikoseisui).
Sommige mensen gooien ze weg, verwelkende bloemen. Ikke niet. Bij mij blijven ze tot hun laatste snik, want ik vind ieder stadium van bloemzijn prachtig, 
en dan vooral van de 
tulp. Ik schreef er al eerder over, mocht je mijn mijmeringen van twee jaar terug willen weten: http://dijn.web-log.nl/dijn/2008/03/ook-mijmering.html.
Dus nou staan ze nog steeds te prachten in mijn keukentje. 
Peet bracht 
deze bloemen tijdje terug voor mij mee: "Ik dacht aan jou, Dijn. Aan ons, bedoel ik." Zo lief, Peet!
Eerst stijfjes in de vaas en dan wat soepeler tot ze uitbundig gaan dansen, hun innerlijk totaal bloot geven. Ik houd eigenlijk wel van verval. 't Is een teken van geleefd, beleefd en doorleefd hebben. 
Ik kan vol bewondering 
blijven kijken naar de vormen die tulpen aannemen: dikke volheid die langzaam langzaam langzaam verandert in fragile sierlijkheid. Zelfs de omgekrulde blaadjes zijn prachtig, het begin van rimpeling en bestorven passievol rood in dit geval.
Die gele vlekjes, de meeldraden en zo'n sappige stamper, tot op het laatst! 
Jurkjes, de bloemkelk zelf. Eerst nog bedeesd, maar allengs uitwaaierend, feest vierend. 
En dan die deemoedigheid van afscheid nemen, want het leven is geleefd.
Wat heeft God het toch práchtig allemaal gemaakt. In mijn gebedenboekje staat het volgende: 
"... Volgens de uitgebreide mechanismen van het Programma van God, evolueert de schepping volgens een zich steeds herhalend proces 
van verzamelen en verspreiden, scheiden en verenigen (shûsanrigo), waarbij alles ontluikt en verwelkt, voorspoed en ondergang kent (eikoseisui)..." "Zo evolueert de hele schepping eeuwig".
Waarom ik ook de bloemetjes tot op het laatst bewaar? Voor de kleuren. Nog net niet verdroogde roosjes, of juist wel verdroogde, bijvoorbeeld. Gewoon blaadjes buiten in je tuin of op straat. 
Het rood van deze verwelkende tulpen is mij nog te fel. Nog eventjes, dan kleuren ze naar een dieper, volwassener en ingetogener rood. Nou, en dan neem ik zo'n blaadje mee naar de garenwinkel. Zo zoek ik mijn tinten bij elkaar. Onder andere :-)))
Brengt mij op het volgende: ik ga later dit jaar een zomerlap maken. Eerste update 21 juni. Onderwerp: "Zeg het met bloemen". Als je mee wil doen, gezellig! Krijg je een stuip van alwéér een SAL, dan hoop ik dat het snel goed met je komt. Hahahahaha!
Mijn boemeltje van de ZuidWestLijn met Queen (http://www.nuttigenfraai.web-log.nl) is wat later gearriveerd dan in het spoorboekje staat. 
Dat krijg je met dit 
sneeuwweer en bevroren wissels in mijn hoofd: migraine was de boosdoener. Enfin, we sporen weer. :-)))
Laten we mijn lap erbij halen. O, ik zal hem eerst even netjes neerleggen, beetje platter that is, dan kun je zien wat er op staat. 
't Is een beetje een snoepjespot aan het worden, met al die kleurtjes. 
Dat komt zo: ik ben van allerlei 
andere projecten in mijn stapeltjes op de Teuttafel her en der een handgeverfd garentje aan het lenen, want geef toe: als je wekenlang op reis bent, smaakt een snoepje geweldig. Zodoende. 
Persoonlijk ben ik helemaal weg van handgeverfd garen, de uitstraling is een beetje antiek mat en het verloopt per tint na een tijdje naar een andere toon. Erg leuk. 
Die hele lap blijft niet zo hoor, ik til er strakjes 4 of 5 tinten uit waar de klemtoon op gaat komen. En de rest aan snoepjes komt er dan zo af en toe doorheen fietsen met zacht gesmak en gezuig.
Momenteel ben ik met de kleine lettertjes bezig, en wel in sterretjes. 
Als je de doek omhoog houdt, schijnt er zo leuk een lichtje doorheen :-)))
Deze lap krijgt als hoofdthema levensbomen, want hij is bedoeld voor mijn Truus.
(Voor de nieuwelingen: mijn dochter Anne vroeg ooit: "Zeg, als jij 50 wordt, wil je dan zo'n Truus voor je deur?" Ik zeg: "Volgens mij heet dat een Sarah." Anne: "Ja, zo'n Truus."). Dan lijken mij levensbomen wel gepast, en ik houd ook nog van bomen, dus dat komt mooi uit. Er verschenen al een paar kleintjes als je goed kijkt. En ja, voor mij is het ook een verrassing hoe de lap uiteindelijk gaat worden, want ik combineer en verzin ter plekke.
Ik ben vreselijk benieuwd naar Queen haar antieke. Ga je mee kijken? >>>>
Belt Igo: "Zeg, een aanbieding. 
12Euro50 met de trein een 
dag op en neer 
naar waar je maar naar toe wil in Nederland. 
Doen?" Doen!, brullen wij dan en zo kwam het dat de wekker eergisteren heeeeeel vroeg ging 
en ik grmblprutprutprut 
"waarom doet een mens dit, ik kan ook blijven liggen en relaxen,
wéér weg en bwôhhh 't wordt koud vandaag, min ZÓVEEL, 
en wil ik dit wel 
en van je zus en me zo" mijn warm kuiltje int Heerlijck Bed op een onmenselijk tijdstip verliet. 
"Kom naar mij toe Broomen, 
dan parkeer je gratis en da's fijn als je terugkomt, 
dat je meteen na een dag op sjouw naar huis toe kunt karren ipv eerst nog in de kou staan wachten op de bus enzo." 
"Is goed", jodelen wij enthousiast en blij.
Dus wij Broomen, naar Igo. En van hem uit met de stoptrein naar Sittard 
en daar overstappen, overbeladen met overlevingspakketten voor zieligerds. Wij zaten op dat lange stuk naar 't westen van 't land (hee, daar ligt nog snééuw!) in een Silence-coupé, las ik op het raam. Oei. Wij kregen gedrieën DUS de slappe lach die je moet smoren en dat wil dan niet zo, dus ik had zalige weeën toen we uitstapten. Wat doet lachen goed. Moesten mensen meer doen.
't Westen is drukker dan bij ons. Ja, ik ben zo'n echt provinciaaltje, en ik kom niet snel boven de rivieren. Wat een mensen op het station, en ze willen allemaal overal naar toe. 't Is wel een mooi station, lijkt wel een paleis. Tingtingting zoeft een tram geluidloos rakelings langs me. O God, trams, da's wáár ook. Want zjelievvden, wij waren naar Amsterdam.
Het eerste wat opvalt zijn de prachtige panden. Ja, ik kan me voorstellen dat toeristen hier helemaal wild op zijn. Iedere meter links of rechts en je zit zo in de Gouden Eeuw. Hoog, de huizen, en ze kantelen wat vermoeid naar voren. Mooie knipvoegen ook, lekker strak. Grachten natuurlijk. En al die fietsen. Veroverden wij int verleden de wereld met onze schepen, vandaag doen wij dat met flitsende kuiten per fiets.
Links van het station tussen zulke leuke huizen in, loopt een straatje en da's de wellknown Zeedijk. Je moet goed kijken, want er hangt een Chinees naambordje. Nam Kee is er ook gevestigd. (Ken je dat boek: Oesters van Nam Kee?). Huh??? Jep, je komt meteen in de Chinese wijk.
Daar, midden in het geroezemoes vind je een Buddhistische tempel trouwens. Er zijn mensen die wierook branden, en vanuit de 3 muren kijken vele vele buddha's toe. Onophoudelijk klinken gebeden vanuit een taperecorder opzij. Op de een of andere manier geeft juist dat laatste mij een cultuurshock: waar ligt je diepste wezen in een mechanisch gebed?
Het wordt kouder en er verschijnen steeds minder mensen op straat, 
enkele dapperen (provinciaaltjes uit het zuiden) houden met de moed der wanhoop standvastig vol, want oh wat een prachtige huizen toch!, en stappen voorzichtig glijdend over her en der gladde straten. 
Sneeuw dwarrelt neer. Er waait 
een straffe wind. Ik voel mijn nek, mijn schouders verstijven terwijl we verder lopen, de kou kruipt onverbiddelijk in mijn benen.
Het weer buiten staat nu op guur. Peet trotseert de kou en trekt zijn handschoenen uit om beter te kunnen fotograferen. Winters Amsterdam, indeed.
Ik wilde graag nog es terug naar het Begijnenhofje, 
dat was alweer een paar jaar geleden dat ik er met Peet was.
Daarvoor moet je naar de Kalverstraat, want het ligt in een zijstraatje ervan. 
De Kalverstraat, een straat als menig ander in iedere stad, dezelfde zielloze winkelketens die horden mensen aandoen. 
Wat een rust, als je door het poortje van het Begijnenhofje loopt. 
"Jij komt dadelijk in Opsporing Verzocht", bromt Igo bij het klk klk klik van Peet's camera, "je mág hier niet fotograferen. Cameratoezicht." Oooo, te mooi om niet héél snel toch vast te leggen. 's Zomers was het schitterend, maar zo in de winter is dit hofje helemaal stil en sereen en er is geen mens buiten. Via een deur, hal, trap, deur kom je weer in de mondaine wereld.
Ik had eigenlijk de Spiegelbuurt ingewild, met zijn vele straatjes en kleine ontdekwinkeltjes, 
een tentoonstelling opt 
Museumplein willen bezoeken, en Igo had wel willen zien hoe diamanten geslepen worden.
Maar de immense kou drijft ons toch, 
via een Bijenkorfstop met de heerlijkste thee/koffie en kwark/moussetaartjes terug naar het station.
We komen gewoon nog een 
keertje terug, 
met zonnebrillen en loom slenterend met sexy blote schouders. 
Nog eventjes snelsnel het voormalig postkantoor ingedoken. 
Prachtig 
gerestaureerd, architectuur en het beroep postbode moet vroeger indrukwekkend zijn geweest. 
Sjemig, en dat allemaal om een briefje te versturen. Staatsbedrijven huisden in échte paleizen, zeg. Tegenwoordig kun je er onnodige dingen shoppen als deftige 
schoenen, tassen, kleding, tegen wegjaagprijzen natuurlijk. Er zijn ook de broodnódige dingen, zoals deze gave karretjes. Ohhh, iets voor Bos!, roep ik uit.
Terugreis verliep weer supergezellig, rozig van het lopen en lachen. Leuke dag, Ieg. Ik was compleet kapot. Peet, dank je wel voor je foto's! xxx
Anneke SK:
"Op de valreep nog een Blue Wave van mij. Misschien heb je er wat aan.
Een blauw hoekje in de kamer.
De Kwan Yin is meegenomen door de moeder van DH. 
En haar naam was Dientje, onze Oma Dientje dus. In haar doen en laten als jouw Oma Dientje. Het andere blauw is van diverse andere oma's.
Het miniatuurtje is gekocht in het voormalig paleis van de Maharadja's van Jodhpur, de blauwe stad in India. Het is nu een prachtig gerestaureerd museum, maar nog steeds eigendom van de Maharadja.
Het miniatuurtje is geschilderd op een Anna. Dat was een betaalmiddel in de Britse tijd. Dat vond deze Anna natuurlijk dubbel leuk. Thuis hebben we het laten inlijsten met blauw.
De lampjes zijn Jugendstil.
Het boek ligt op de stapel fotoboeken onder de salontafel. Prachtige foto's van de Amish met heel veel blauw. "
En de tweede mail van Anneke:
" Daar ben ik weer. Nu met foto's van het keukentje met heel veel spullen overal vandaan.
Op de koelkast zie je o.a. een kan uit Frankrijk en een uit Jemen. Een doosje waarin vissers meenamen, uit Spanje. 
Het brons is heel oud (Romaans). De kandelaar is Duits, het strijkijzer Fries en de vijzel Oostenrijks empire.
Wat tref je verder aan in de keuken. Kannetjes uit Egypte (Assoean), manden uit Tunesië, koper uit Engeland, België en Nederland. Thailand, Tjecho Slowakije, Nepal, Griekenland, India, Indonesië, Frankrijk, Marokko, Israël en Hongarije zijn allemaal vertegenwoordigd. Ik zal nog wel wat landen vergeten, maar het geeft een beetje een beeld.
Kortom, er valt hier heel wat af te soppen en te boenen. Maar daar ben ik geen liefhebber van.
Ik ga weer lekker verder werken aan mijn quilt. Hij is bijna af!"
Wat doe je als je wolletjes gehaald hebt voor een blauwe 
plaid (krijg je nog te zien, maar in ander log) en je krijgt dorst? Dan loop je vanzelf kriskras door oude straatjes
richting een 
theeschenkerij, 
tegenover dit leuke lantaarntje. Eerst moeten we langs de 
muur met een onnoemlijk aantal blikken met tig verschillende flushes, 
groenen, roden, zwarten 
en witten. Want je weet niet half hoeveel soorten thee er bestaan. One for each and every mood, I'd say :-))) .
Het leuke aan deze theeschenkerij is dat het de eenvoud zelve is. Ik ben niet zo van stijfgesteven servetten, blinkend tafelzilver 
en o wat zijn wij mooi en ziet u mij wel. Dus we komen hier graag, Peet en ik. We treffen het, de winkel is vol klanten, maar als we de trap oplopen is daar nog bijna niemand en da's prettig, want toen kon ik ongestoord foto's maken. We bleken vóór de grote horde aan te zijn gekomen, want spoedig zat het vol.
Zij schenken thee over drie verdiepingen en qua inrichting is 
het warm grenen, 
oergezellige handgehaakte kleedjes waar volgens mij heel wat uurtjes in zijn gaan zitten, theelichtjes 
en BLAUW servies, wat helaas niet meer te koop is. Ik weet dat, want thuis heb ik hetzelfde, maar dan in purper (zie log: http://dijn.web-log.nl/dijn/2008/10/theeslinger.html ) . 
Echt, in het blauw vind ik hem ook super. Kom, dan gaan we ook de trap op, en dan kom je op een kleine overloop met een leuk bankje, een PAAAAAARD, met uitzicht op de winkel eronder.
Nee, hier gaan we niet zitten. We gaan nóg een trap op.
Een róde (voor jou, Lut), met een aardig kastje onder de trap naar de verdieping die hier weer op volgt, maar daar gaan we nog niet naar toe.
Peet en ik besluiten halverwege neer te strijken. Ja nee, niet 
op de trap, 
dat drinkt wat 
ongemakkelijk.
De tweede verdieping, daar bevindt zich de toog. En je 
vindt er o.a. allerlei soorten theepotjes (kwijl), 
een gaaaaaaave tegelschouw, 
een boot, 
thee en táártjes. 
We schuiven aan op zo'n leuke bank bij een warme verwarming 
en als je uit het raam achter je kijkt, 
dan zie je dat de koude dag geleidelijk aan haar plaats afstaat aan een donkerderblauwe avond. Her en der gaan lampjes in huizen en eetgelegenheden aan.
Peet bestelt een chocoladepunt met noten, 
en 
kiest voor een bleke, 
zachte Darjeeling First Flush.
Dijntje gaat voor verse warme scones en voor een wat 
sterkere thee: gember/citroen. 
Mmmmmmmmmmm!!! 
Moet je zien hoe leuk: zo'n 
schaaltje op een voet. En dan zo'n hotelzilveren schaaltje. Pást! 
Ooow, die thee is lekker, en dan met een frutseltje bruine kandij erin.... 
Nou moe, die scones zijn ook snel op :-/
Peet moet plassen. Dat is op de bovenste verdieping. Kraak kraak doet de planken vloer, en daar houden wij nou van: een levend huis. Komt hij terug en buigt zich met glinsterende oogjes naar voren: "Dijn..., zegt hij samenzweerderig. Je moet NU gaan plassen. Ik heb het licht voor je aan gedaan. Kijk even in de kamer ertegenover, hier pal boven."
Nou. Ga dat maar es doen. Op commando plassen. Jawel, zegt Peet met een ernstig gezicht: jij moet VAST en ZEKER plassen. 
Oh. Nou, als jij het zegt. Kraak kraak kraak gaat die vloer weer. 
Trap op. 
Langs de oude houten toiletdeur. 
En dan kijk je naar rechts:
Ooooooow!!! Eéééventjes naar 
binnen glippen. 
En dat kunnen wij: glippen.
Moet je zien wat 
hier allemaal aan de muur hangt. Zuchterdezucht (verlekkerd).
Had ik je al gezegd dat je hier ook nog thee kon leuten? Wij waren hier dus afgelopen dinsdag.
Tijd om weer naar het Heerlijck Huijs terug te keren. 
Lampjes her en der wijzen ons kriskras de weg,
langs de 
pijpenwinkel die er ook al zo gezellig uitziet.
('t Is al laat, zjelievvden. Ik ga naar bed. Morgenavond laat een nieuwe Blue Wave, want de prachtigste foto's stromen hier binnen, terwijl ik aan dit log werkte. Dan ga ik ook bij jullie langs. Ben nu te moe. Sry).
Erg leuk te merken dat de Blue Wave zich blijft uitbreiden :-))) Begonnen als keukenblauw, verschuift het langzaam maar zeker naar blauw handwerk en ook dat is genieten!
Mijna ( http://stitchalongwithmijna.blogspot.com/ ) schrijft:
"Hoi Dijn, ik ben door Jacquelien op je weblog attent gemaakt. Blauw is al jaren mijn lievelingskleur." 
Enkele van haar foto's tonen de EMS Rose sampler: kleur 318 en een beetje 35, Swiss Topiary van Crownstitches in DMC 328 en LAE Jan Houtman in DMC 931 en 3752.
***
Rosita: "Hi Dijn, zei ik laatst niet dat blauw de enige kleur is die niet in mijn huishouden voorkomt? Puur toevallig kruiste mijn blik de kleine verzameling zoutvaatjes in mijn keuken!
En zo herontdekte ik mijn antieke blauwe schatten. Eén dekseltje was weggerot door het zout en de ouderdom. Ik heb een nieuw zilveren dekseltje gemaakt, maar dan zonder gaatjes."
***
Vandaag zou ik je meenemen naar oosters blauw bij mij thuis. 
Eén van mijn Buddhabeeldjes is van lapis lazuli. Met veel aandacht en liefde en vergezeld van gebeden door een Buddhistisch monnik in Birma gesneden. Hij is kleiner dan mijn pink en mij zeer dierbaar!
Dit kleine theepotje vond ik in Vietnam. Ik had 
nog niet eerder 
een theepotje met twee hengseltjes gezien. 
Net een tasje! Voorzichtig gewikkeld in tig bloesjes in mijn koffer heeft het de reis naar Nederland doorstaan. 't Heeft charmante kreukeltjes, als je goed kijkt.
In Parijs vond ik jaren terug in een Japans winkeltje dit oude witmetblauwe
potje met dekseltje. Het is heel klein, en wordt gebruikt bij calligrafie. 
Wat een lange tuit!!! Zie je de chrysanth-afbeelding? 
Deze bloem heeft een diepzinnige betekenis trouwens: het is het oeroude teken van het mensenras dat afstamt van de goden van de zon. Het Keizerlijk Hof in Japan gebruikt dit teken. En dit teken is ook teruggevonden bij de farao's in Egypte. Je vindt het ook terug bij andere volkeren die de zonnegod aanbidden.
In Noord Thailand kwam ik dit kleine theepotje tegen, 
alleen 
zag het er toen niet zo uit. Het had een meer bruinige tint en ik vond dat heel apart: bruin, koper en blauw. 
Thuis gekomen dacht ik: laat ik het heel voorzichtig afwassen. Nou moe. Dat bruin was dus gewoon vuil van éééééuwen :-/
Ik geloof dat ik deze de vorige keer ook al heb laten zien, maar ik vind hem zo grappig dat-ie op herhaling mag. Uit Japan, gevonden bij V&D, voor een habbekrats.
Nog iets uit Japan. 
De combinatie van riet-aardewerk-porcelein vind ik uitermate geslaagd. 't Is heel klein, maak een rondje van je duim en je wijsvinger, met een kleine opening: zo groot is het kommetje.
In een oosterse winkel in Dinant in België vond ik meer dan 17 jaar terug dit schaaltje. Mocht mee. 
En als je goed kijkt in 
mijn keukenkast, zie je iets wat ik de vorige keer vergeten ben. 
Ik heb ooit kleine vingerdoekjes geborduurd, 
eentje zomaar fsonne en eentje naar het patroon van mijn servies: kopje in de hand nemen en natekenen op ruitjespapier. 
Beetje kleur van het garen raden in de winkel en toen leek het er een beetje op. Goh, die servetringetjes mag ik ook wel es poetsen zeg. Hup. Gauw de deurtjes weer dicht. *Ü*
Bij al dat blauw horen eigenlijk deze lieve bloemetjes.
En de gouden maan bij het keukenraam zegt: "Zeg Dijn, jij moet vroeg op. Zou je niet es in bed komen?"
O ja >>>>>>>>>>>>>>>>> welterusten/goedemorgen allemaal!>>>
(Volgende Blue Wave, en dan een nieuw handwerkje mijnerzijds in smashing blue: 27 februari. Ook bezig met iets in blauw? Doe mee!).
Bij september denk ik normaal gezien aan minder intense, aangename 
warmte en volle kleurschakeringen, 
een na-ijlende zomer
en 
herfst die zich klaarmaakt 
om in rijpe, belegen en 
ietwat ingetogen tinten 
de wereld 
rust te bieden.
Op Mont Saint Michel geldt dat alles 
niet. 
We schrijven september 2009. 
Hoog boven op de berg, 
op het voorplein van La Merveille, de abdij, 
kijk je uit op een wadgebied dat zich hult in pastel meanderen. 
Ook deze tweede keer dat 
we er zijn moet ik aan agaat denken: "ik bevind me midden in een halfedelsteen", schiet het door mij heen.
Afgezien van het voetgeschuivel en gemurmel van toeristen 
om mij heen, is het rustig. 
Wijds, het uitzicht, 
en het vaste land van Frankrijk ligt daar ergens aan de overkant ver weg te wezen, ookal lijkt het zoomend dichtbij. 
Je kunt hier blijven kijken. Naar de wolken die voorbij varen in steeds wisselende vermommingen. Dan uitgestrekt, dan volume opbouwend en zich stapelend, en zich spiegelend in plassen water onder zich, dat naarmate de zon aan kracht wint of verliest, allerlei bleke tinten aanneemt.
Even niks hoeven. Alleen maar kijken en mijmeren. Of zelfs dat laatste niet.
Wat houd ik toch van zon, een briesje, lucht, en water. 
Een vogel. Een fleecetrui aan, en Peet zijn pilotenjack, 
zodat je het niet fris krijgt, en toch nog de warmte van een septemberdag om je heen.
BRMMMMMMMMMM.... klinkt het totaal onverwacht ineens zwaar en 
aanzwellend boven ons. 
Een 
omtrekkende beweging die ik meteen met mijn lens volg. 
Ik draai, ineens hevig alert tot in mijn 
tenen, met zijn snelheid mee om mijn as.
Klik klik klik. Een luik is open. De 
eerste sprong, 
en het vliegtuig (Transall vrachtvliegtuig van de Franse luchtmacht, ziet Peet meteen) begint aan zijn 
tweede omtrekkende vlucht. Er zullen er nog vele volgen, en alle even spectaculair. 
Ik weet van Peet dat ze die eerste keer met deze ene man 
kijken hoe de wind is, waar hij neerkomt enz. 
Die eerste man zal 
ook wellicht een koerswijziging aan de piloot doorgeven, indien nodig. Zo'n eerste dropping is checking. 
En jawel, BRMMMMMMMMMMM.... ik draai 
mee..., draai mee..., draai mee: yeahhh baby, kom maar...., 
klik klik klik: hij vliegt laag vlak achter de abdij achter ons en even later: 
tjoep tjoep tjoep. Als paardenbloemzaadjes, fragiel dwarrelend in de wind.
Ik moet denken aan mijn Nederlandse opa, die vroeger in dienst in Indië uit ik geloof Dakota's en Glen Martin's sprong. 
En aan mijn vader, die een tijd terug voor zijn plezier ook een keer parachute gesprongen heeft, 
in Suriname toen hij daar eens gestationeerd was. Nee, in mijn familie zitten geen geraniummensen :-))).
Ik geniet 
intens van het genieten van
Peet.
:-)))
AF!
Met twee bolletjes kom je dan wel niet zo ver, dus zo heroïsch is dat AF! nou ook weer niet (hm, ik had hem best de helft smaller kunnen maken), maar hij bedekt tenminste hals en boobs. Het is, jawel, een glorievol Tje-ding geworden: een SjaalTJE, een WolleTJE voor Dijn van the most luxurious yarn ever. Zijdezacht. Zuchtigluchtig, zoals ik al schreef. Huppeldehuppel! :-)))
Even op dat wit op bed leggen. Wat komt dat dan mooi uit, droom ik genietend van de warme kleurschakeringen.
(Tádata tata tata TA TA TA 
TAAAAAA!!) (Mobieltje). (En die ligt beneden).
(Klepklepklep... hahahaha!!! blablabla... dagdag! leuk dat je belde. ja. okee. dagdag! klk.).
Wat was ik ook alweer aan het doen? O ja. TJE's. (Naar boven). Halverwege de trap klinkt van boven:
"Dijn!!!"
"Béértjes!!!", roep ik dan maar verbaasd terug.
"We WISTEN 't!" "Jullie wisten wat?"
"Jouw verrassing!" (gelukzalige gezichtjes)
"Oh?" 
"Toen jij d'r 
eentje voor Bodijne had gemaakt, 
en Apropos heeft er ook één, 
en 
Affaire, enzo. Maar wij deden net alsof wij niks doorhadden. Hihihihihi. Dat kunnen wij!"
"Jaaaaa?", nog altijd niet wetend waar ze het over hebben.
"Wij hebben de mooiste. Zo'n haaaaaaarige. 
Zeg, de kleur lijkt wel wat op warme thee op een koude dag, vind je ook niet? 
Dat 
drink jij altijd. Thee. Jij wist het, hè Dijn, dat wij een tent wilden!!!"
"Een tént???"
"Mogen wij nou ook koekjes en krentjes enzo, want dat hoort zo. 
Koekjes en krentjes voor als je honger hebt in een tent. En dat hebben wij. Een tent. En honger." (hemels gegiechel).
"Ah, koekjes en krentjes", recht ik mijn rug bij zoveel berig geluk.
"Zeg Dijn, wanneer brei je eens een sjaal voor jezelf? Zou je best leuk staan hoor, zo'n sjaal."
Tijdje terug nam ik om te proberen 2 bolletjes wol mee uit Engeland met de prachtige naam Chai: thee. Kijk, dan ben je bij mij aan het goede adres, want u mag mij plaatsen in het rijtje theemutsen/theeleuten/geefmijtheeofikschiet.
Het betreft kid mohair (rare comfort infusion) van Jo Sharp 
( http://www.josharp.com/ ) , en ik kan je nu al zeggen: het is zaaaaalige wol, en op de site zie je nog veel meer prachtige kleuren en garens. Heel zuchtigluchtig, zacht en houdt warmte goed vast. De kleur wint aan diepte bij bepaald licht: dan wordt hij donkerder, dan lichter. Heel apart.
Geen idee hoe ver ik kom met 2 bolletjes á 87 meter garen trouwens, ik brei hem met naalden 6; omslaan zal ik wel niet halen, maar een loshangend dingetje is ook al aardig.
Vorig jaar heb ik nogal wat sjaals weggegeven, maar deze houd ik voor mezelf. Volgens mij staat hij straks smashing op ecru, of wit, en een lome glimlach bij een zongebruind DJA-vel. :-)))
Wij hebben een tijdje terug iemand van hoge bloede mogen onthalen en ik dacht zonet: kom, dan gaan we op audiëntie.
De eerste voorzichtige zonnestralen van vandaag proberen zachtjes haar vertrekken binnen te komen, maar het bambu tempert alsnog dit ochtendgloren. Eerst maar eventjes wat meer open zetten.
Ah, daar is ze al, ons prinsesje. Mag ik jullie voorstellen?
Ze is al aardig op leeftijd, alhoewel ik niet weet wanneer ze geboren is; maar 80 jaar geleden, dus zo rond 1930, 
werd ze nog intensief bespeeld en wel in Birma, tegenwoordig Myanmar geheten.
Ze steekt haar hand al uit, om kennis te maken. Buig maar even, 
da's wel zo eerbiedig voor iemand die al veel heeft gezien en gereisd en die in een tijd waarin communicatie nog niet snel en alles onthullend was, 
via vaardige handen 
eeuwenoude sagen en wijsheid uitgebeeld heeft voor een ieder die hiervan wilde leren. 
Inderdaad, zij is een marionet, en zij volgt edelmoedig ogenblikkelijk met sierlijke en vloeiende bewegingen iedere opdracht van bovenaf, op; alhoewel haar bespeler hiërarchisch gezien onder haar staat. Zij dient waarlijk haar volk.
Op jouw buiging, buigt zij zich geïnteresseerd 
ietwat naar 
voren: 
"Prettig kennis te maken", zegt haar ietwat verlegen glimlach. Je komt weer uit je respectvolle buiging omhoog, en dan blijkt ineens dat het een klein prinsesje betreft: ze moet naar jou omhoog kijken.
"Wilt u niet plaats nemen?", vraagt zij, dus gaan we zitten. Ah, da's makkelijker kijken voor haar. 
"Heeft u een prettige reis gehad?", informeert zij beleefd. Wij knikken en danken haar voor haar attente vraag. 
"En wat brengt u tot mij, waar kan ik u mee van dienst zijn?", vraagt zij vervolgens zachtjes. "Wij houden van textiel, en, 
eeehhhh, wij bewonderen uw kleding, en uw haardracht", blozen wij *Ü* *Ü* *Ü*. 
Zij glimlacht 
ietwat verwonderd en vertelt dan over het voorouderlijk paleis waar zij vele manen geleden als klein meisje woonde,
en dat het de hofgewoonte vroeger was om kleding te verfraaien met sieraden. 
Haar haar is nog immer lang, maar zij draagt het in een wrong, hoog boven op haar hoofd. 
"Ik wrijf het regelmatig in met een beetje olie, dan blijft het haar glanzen, dat is wat alle vrouwen in mijn land doen, weet u." En dan vertelt zij over haar land, over het geluid van krekels als de avond valt, de mensen rondom een olielampje bij elkaar komen en zij tot leven komt: 
"Er zijn hoge bomen vol gebladerte, en warme aarde die roodbruin is, er zijn rijstvelden en tempels waar men kan offeren voor een goede oogst of waar men andere gunsten van de goden afsmeekt. 
Het is er warm, en de regen als die valt, is prettig. De mensen hebben er donkere ogen, en donker haar, zoals ik. 
En onze geschiedenis gaat ver, ver terug, verder terug dan men zich nu kan heugen. Ieder van ons draagt die geschiedenis echter in zich. 
Het is mijn taak geweest, die geschiedenis levend te houden. Maar dat is lang geleden. Nu ben ik hier, in een heel andere streek. En nou mag ik luisteren naar de verhalen van Dijn. Zij bespeelt mij niet, en ook dat heeft zijn charme, weet u. Ik mag nu zijn wie ik zelf ben."
***
Prinsesje maakt deel uit van een serie marionetpoppen. Er zijn 6 karakterpoppen en een hert. 
Toen Peet en ik haar zagen, waren we acuut flieft op haar lieve verlegen glimlach en wisten we wat ons huwelijkstadootje voor dit jaar voor elkaar zou worden. 
We vinden het ook belangrijk dat haar entourage bij haar zou blijven. Ze hebben al zoveel samen meegemaakt. De andere poppen zijn meteen door ons gereserveerd, iedere maand mogen we er eentje ophalen.
Laatste reacties